Melania cz.3

Co 16 lat, Melania z ociężałą stanowczością spadała z parapetu i turlała się przez całą salę, wtaczała za wiadro i znikała na całe dnie. Tak się bez niej dłużyło i tak było cicho bez milczącej Melanii. Hrabina kładła się wtedy na Rowie Oceanicznym i zasypiała.

Obudził ją blask. Przed nią stała wyprostowana Melania z twarzą tak piękną, że hrabina z wrażenia doznała skurczu serca i barku. Ciało Melanii wydawało się młode i stare zarazem. Emanowała jednocześnie pięknem zachwycającej toporności i cudownej eteryczności. Była prosta i skomplikowana. Wyniosła i skromna. Daleka i bliska. I nagle przykładając lewą dłoń do piersi, zaczęła śpiewać:

 Ma ziemia pachnąca rodzi dumne pnącza

orderami pokryta traw kraina lśniąca

Z wiatrem wysokim płyną kondory

Wokół masztów sosen splatając kędziory

Bujne rozlewiska i ogromne miasta

Niejedna się szyszka za nie pochlasta

Pochlasta, pochlasta

Sta, sta

 Ojczyzna ma dzika krwi historią spływa

Tatuaż wielkiej chwały ciało jej pokrywa

Honor i cierpienie utwardziły jej suknie

Od smutnej emigracji niech mi serce huknie

Huknie, huknie

Nie, nie

 Argentyńskie zapałki płonęły na stosach

Z pąsową różą w ogolonych włosach

Inkwizytorzy prezydenci i ziarnka fasoli

Sztandary nieśli przez wieki niedoli

Niedoli, niedoli

Oli, Oli

 Ma miłość została daleko pod niebem

Pozostał mi smalec pomazany chlebem

Cudowna miłość zdrewniała na wióry

Oto spowiedź bolesna argentyńskiej córy

Córy, córy

Óry, óry

 Korkociągi kurzu zamarły w powietrzu wraz z ostatnim dźwiękiem. Melania z wyczuciem pochyliła głowę na piersi, jednocześnie drugą dłoń kładąc na pierwszą. W tym był styl i to wielki styl! Hrabina oniemiała i pierwszy raz w życiu pożałowała, że nie ma ojczyzny ani prezydenta. Blask i łagodne rozmarzenie bijące od Melanii sprawiło, że serce hrabiny zaczęło gwałtownie bić. Hrabina z wielką mocą zatęskniła za wrzosowiskiem i kurhanem, za miejscem spotkań z Puchaczem. Za jego spłoszonym wzrokiem, miękkim puchem pod piórami i ostrymi szponami. Oczy zaszły jej mgłą i uśmiechnęła się pod wąsem.

— Metale kolorowe źle znoszą oschłość pontonów ― dobiegł jakby z oddali głos. Szyszka Melania stała zadumana na wielkiej mapie świata, na zielonej plamie Amazonii. W zieleni było jej do twarzy.

— Tutaj ― dotknęła czubkiem baletka ciemnozielonego miejsca na mapie ― zaginął luksusowy transatlantyk „Wercyngetoryks”.

Płynęli nim więźniowie w różowo - białych pasiakach. Załoga statku składała się z carskich kadetów i najlepszych dżokejów ze stajni biskupa Dżakarty, wszyscy zaginęli w dżungli. Melania zamilkła i wdrapała się na parapet okna. Zaczęła wolno wygładzać rękoma łuski.
Zaczynała powoli nieruchomieć. Nagle, z niespodziewaną energią odgarnęła kosmyk włosów za złuszczone ucho i postukała małym palcem prawej ręki w brudną szybę. Nagle jesień stała się bardzo jesienna.
— Wszystkich zadusiły liany ― byłam przy tym… Szept Melanii odbił się dudniąco od tapet i walnął w najbliższy globus. Groza zatrzepotała jak szalona. Hrabina odruchowo zadusiła ją parasolem. Nieuchronnie nadchodził szesnasty październik. Hrabina rozdała karty. Szyszka zamilkła na dobre. Za 365 dni być może hrabina dowie się czegoś o krewnych Melanii. Warto czekać.
Hrabina rzuciła karty i poszła obciąć paznokcie. Niedługo przypłyną listopadowe wieloryby.